sınıfça para biriktirir, hediyeler alırdık yıl sonunda..sonra piknik düzenleyip,yemek sonunda verirdik hediyelerimizi öğretmenimize..
-
bizler kadar çocuklarımız da yarım yaşıyorlar hayallerini buralarda..
sevgilerini,duyacakları özlemlerini,üzüntülerini tahtaya karaladıkları bir kaç şekil ve cümleyle,
paraları yetmediği için hazırından alamadıkları ama ona benzetmeye çalıştıkları pastanın tepesine koydukları S harfiyle,tepemden aşağı döktükleri gül yapraklarıyla anlatmaya çalışıyorlar..
en güzel elbiselerini giymişler,saçları yapılı kendilerince,gözleri ışıl ışıl..
görmesem bilmesem,üç yılım geçmese buralarda; bu fotoğraflara karşıdan baksam sadece,görüntüleri oldukça ilkel,çağ dışı bulur ;
bunlarla mutlu olan öğretmeni çok da iyi anlayamazdım sanırım..hissettiğim tek duygu acıma duygusu olurdu o zaman..
-
-
-
-
ama şimdi öyle mutluyum ki,
annemin o güzelim pastalarının tadına bile bakmayan ben neyle,nasıl,hangi ortamda ve kim tarafından yapıldığını bilmediğim,pastaya benzeyen bu şeyi yiyebiliyorum :)
(bu arada kızlar ve erkekler bi konuda anlaşamadıkları için ayrılmışlar,ayrı ayrı parti düzenlemeye karar vermişler :) bunlar sadece kızlarım )
uzun süredir ihmal ediyorum burayı ama mutsuzluğum değil sebebi..hayret edilecek bi durum ama oldukça mutlu,huzurluyum :) susuzluk,çöl sıcağı,mutfağımdaki böcekler bile eksiltmeye yetmiyor umutlarımı..bu nazar boncukluk bi durum sanırım :)
uzun süredir ihmal ediyorum burayı ama mutsuzluğum değil sebebi..hayret edilecek bi durum ama oldukça mutlu,huzurluyum :) susuzluk,çöl sıcağı,mutfağımdaki böcekler bile eksiltmeye yetmiyor umutlarımı..bu nazar boncukluk bi durum sanırım :)
